Ik heb graag mensen om me heen. Heel graag zelfs. Ik wil babbelen, keuvelen en tetteren wanneer ik er zin in heb. En als er geen mensen om me heen zijn, mis ik iets.
Nu ik hele dagen thuis zit, heb ik er vrij veel last van. Ik betrap me erop tegen mezelf te praten en spurt naar buiten wanneer de buurvrouw haar was ophangt. Gezellig een babbeltje doen. Omdat ik niet als een vreemde stalkster wil overkomen, moet ik me heel hard inhouden om niet weer naar buiten te hollen als ze die was weer afhaalt. “Ga dan toch uit of spreek toch af“, hoor ik jullie denken. Maar met vrienden die aan het werk of op vakantie zijn, is dat niet altijd evident.
Ik plan dus nu zoveel mogelijk sollicitaties en (dokters)afspraken. Moi, schrik van de tandarts? Neeeuu hoor. (Wel vrij stom dat ik bij de tandarts niet echt kan tetteren.) Mijn kwaaltjes leg ik zo uitvoerig mogelijk uit aan de dokters. HR-medewerkers trakteer ik op een gedetailleerde uiteenzetting van mijn goede en slechte eigenschappen.
Zodra mijn vriend ‘s avonds één voet binnen zet, ben ik hem al de oren van het hoofd aan het kwetteren. “Wat is’t? Ge hebt weer niemand gezien vandaag ofwa?”, is dan vaak zijn eerste en terechte reactie.
Het is alsof er niet veel spannends meer in mijn leven gebeurt. Ik kan niet meer thuiskomen en tegen mijn vriend zeggen wat er met die ene collega aan de hand is. Net zoals ik ook niet op het werk kan zeggen wat mijn vriend nu weer fout heeft gedaan.
No worries, een kluizenaar word ik niet hoor. Er staat al weer heel wat getetter op de planning vandaag. Maar als je me tegenkomt op straat, sla dan gerust een babbeltje. Heb ik lekker iets om tegen mijn vriend te zeggen als ie thuiskomt.
