In november 2010 schreef ik de eerste sollicitatiebrief. Nu ja, de eerste… Laten we gewoon zeggen dat dit het begin was van de ellenlange sollicitatiestress waar ik me nu nog altijd in bevind.
Het is best wel confronterend als je zo’n brief na 1,5 jaar opnieuw leest. De onzekerheid en onervarenheid druipen er van af. Zinnen die drie keer opnieuw gelezen zouden moeten worden om te kunnen begrijpen wat ik geschreven heb. (hehehe)
Ik heb een hele weg afgelegd sinds mijn eerste sollicitatie. De brieven en cv zijn er op vooruit gegaan, maar ook mijn manier van solliciteren is veranderd. Ik probeer in elke brief iets nieuws te stoppen. Ik zoek naar creatieve verwoordingen, leuke ‘cadeautjes’, boeiende woordspelingen… .
Fier als ik een gieter ben ik als mijn brief af is en ik hem verstuur. ‘Ze nemen ongetwijfeld contact met mij op’, fluister ik tegen mezelf.
Spijtig genoeg moet ik toegeven dat het soms ook volledig de mist ingaat. Dat ik op de ‘send’ knop druk en minuten later denk ‘ohmygodohmygodohmygod’.
Maar eerlijk, hoe belangrijk is een motivatiebrief tegenwoordig nog? Tegen de tijd dat HR je brief heeft geopend, hebben ze je al lang gescreend op basis van jouw cv, of zijn ze je al aan het googelen. En alleen als de cv beantwoordt aan de verwachtingen, lezen ze de begeleidende brief.
Anyway, ik pak het nu helemaal anders aan dan vroeger. De brief zit niet meer in bijlage, maar meteen in de mail. In de eerste vier zinnen probeer ik de lezer te overtuigen om verder te lezen…
…en pas daarna mijn cv te openen
