Antwoorden

Iedere vijf minuten mijn mailbox checken, een hele dag niet naar de wc gaan, m’n gsm overal mee naartoe nemen,…
Jep, de jobhunt is nog lang niet over.  ‘Misschien bellen ze wel met een onbekend nummer‘ of ‘Wie weet willen ze geen kandidaten die de telefoon niet oppakken‘; mijn gsm en ik zijn ondertussen één geworden.

Teleurstelling alom als de oproep van een Mobistar-vertegenwoordiger blijkt (ik moet de lijn vrijhouden meneer) en wanneer de mails in mijn mailbox alleen maar jobalerts zijn. Want ik hoop nog altijd een reactie te krijgen op elke sollicitatie die ik doe. Het is toch niet zo veel gevraagd om even een kort mailtje te sturen met daarin een ‘we behandelen je kandidatuur zo snel mogelijk‘, of zelfs een vriendelijke ‘u voldoet niet aan het profiel’. Dan weet ik tenminste dat er iemand moeite heeft gedaan om mijn cv te lezen. (En ja, HR-mensen onder ons, ik weet dat jullie soms overvallen worden door tonnen cv’s, maar aan de andere kant van het scherm zit er iemand wanhopig op een antwoord te wachten.)

Maar wanneer er na veertien dagen nog geen berichtje is, dan begint het aan mij te knagen. Zou ik dan toch zelf even bellen? Is dat te opdringerig? Of gaan ze dan net denken dat ik de job écht wil, en dat ik super gemotiveerd ben? Misschien stuur ik dan beter een mailtje. Maar wat als dat mailtje dan verloren gaat tussen de honderden mailtjes die het bedrijf krijgt? Dan moet ik toch nog bellen.

Dus morgen begin ik met nabellen. Want ik wil wél antwoorden. En als ik niet geschikt ben voor de job, so be it, dan is dat hoofdstuk afgesloten en kan ik verder. En misschien weet de volgende persoon die mijn cv ontvangt, wél waar die ‘reply‘ knop staat.

C.

Toffe collega’s

Collega’s… je vindt ze in alle maten en vormen. Groot, klein, mager, vrouwelijk, mannelijk, met grote voeten, lang haar,… Maar het belangrijkste is toch wel dat je ze graag hebt. Want het zijn uiteindelijk wel die collega’s waar je veel tijd mee doorbrengt. Samen in een vergadering, ‘s middags samen lunchen, het gezellig maken op een personeelsfeest,… Ga maar eens na hoeveel tijd je met ze doorbrengt.

En voor je het weet, zijn je collega’s ook vrienden. Heb je nieuwe schoenen of ben je naar de kapper geweest, zij zullen merken dat er iets veranderd is. (Als ze van het vrouwelijke geslacht zijn dan toch, de eerste man op de werkvloer die opmerkt dat je nieuwe laarzen aanhebt, moet volgens mij nog geboren worden.)

Maar wat gebeurt er als je van job verandert? Te vaak verlies je elkaar dan uit het oog. De plechtige beloftes die gemaakt zijn tijdens een -dronken- afscheidsfeestje, worden nadien niet altijd waargemaakt. Want jij vertrekt, maar jouw ex-collega’s blijven. En zij zullen nog steeds het hechte team vormen waar jij ooit deel van uitmaakte.

Dus met pijn in het hart neem ik binnenkort afscheid van mijn huidige collega’s. We zijn nog heel even dat fantastische team en die klik zal er altijd blijven. En als we een paar weken later nog eens samen een frisse pint gaan pakken, zullen we honderduit vertellen over alles wat er gebeurd is. En daarna worden die weken maanden, maar hopelijk worden het geen jaren.

Op 31 oktober verlaat ik mijn collega’s met het voornemen nog regelmatig af te spreken. Maar dat superteam? Dat zal nooit meer hetzelfde zijn.

C.

‘Bouwraad’

Naast het zoeken naar een job, is er nog een ander project dat me tegenwoordig bezighoudt: de bouw van een liefdesnestje. Want mijn vriend en ik zitten momenteel in volle ‘bouwvoorbereidingen-fase’. En wat voor een fase…

Hoewel we niet echt ‘Handige Harry’s’ zijn, hebben we er dit keer toch voor gekozen om van ons huis ONS project te maken. Wel met een aannemer en allerlei vakmannen, maar ook met veel bloed, zweet en tranen van onszelf. (Laten we toch maar hopen dat we van het eerste gespaard blijven.)

Ik besefte alleen niet hoe snel het kon gaan tot de aannemer zei dat hij morgen al kon beginnen als het moest. Een gevoel van ‘Oh my God, are we really doing this‘ overviel me vrijwel onmiddellijk. Er moet nog zoveel gebeuren! En ik wil zeker zijn dat elke keuze die we nu maken, de juiste is. Is die gevelsteen niet te donker? Nemen we PVC of aluminium ramen? En zijn ‘prédals’ echt nodig of kiezen we toch maar voor ‘welfsels’. Vragen waar ik voor één keer het antwoord niet op wist, spookten door mijn hoofd. En het maakt niet uit aan hoeveel mensen je het vraagt,  iedereen geeft wel een andere mening (been there, done that).

Dus leg ik mij erbij neer dat de gevelsteen die we gekozen hebben, de mooiste is en dat PVC gewoon het nieuwe aluminium is. Want zolang iedereen iets anders zegt, is het toch belangrijker dat mijn vriend en ik blij zijn met wat we gekozen hebben. En dat we binnen dit en een jaar vol trots kunnen zeggen; dit is ons huis.

C.

Een outfit

Morgen is het weer zover: ik mag op sollicitatiegesprek. Maar vandaag begint de stress al. Wat doe ik aan? Ga ik voor mijn rode wollen kleedje of mijn paarse kleedje? Maar is een rood kleedje er nét niet een beetje over? Of zou ik toch maar een jeans dragen? Maar jeans is zo weer… jeans. En hoe moet ik mijn haar doen? Zou ik het los laten, of in een staart.

Maar niet alleen mijn outfit zorgt voor kriebels in de buik, ook de voorbereiding. Wat gaan ze vragen, en wat ga ik zeggen? Hoewel het toch al de tigste keer is dat ik word uitgenodigd voor een gesprek, heeft het nog niet geleid tot een contract. En dan stel je jezelf wel een paar vragen. Lag het aan de outfit of puur aan het gesprek?

Eén keer hebben ze mij niet weerhouden omdat ze dachten dat ‘de andere kandidaat beter in het team zou passen’. Maar waarop baseren ze zich dan? Misschien was het toen wél mijn outfit die té was, want over het algemeen was het een aangenaam gesprek. En eigenlijk heb ik altijd wel leuke gesprekken gehad, maar twee ervan eindigden met ‘Ik vind je een toffe kandidaat, maar hier eindigt het, want ik heb het gevoel dat dit niet dé job voor jou is’.  En eerlijk, misschien waren het op het eerste zicht niet meteen de jobs waar ik naar op zoek ben, maar toch.

Anyway, het komende uur vind je mij dus voor mijn kleerkast, op zoek naar die perfecte outfit voor het perfecte gesprek. En wie weet, kies ik deze keer wél het juiste kleedje of de juiste broek.

C.

Perfecte kennis Frans

‘Bilingue’, ‘tweetalig’, ‘perfecte kennis Nederlands, Frans en Engels’,…

Het zijn maar een paar van de vereisten die ik steeds weer tegenkom in mijn zoektocht naar een job. Je parle très bien le français, mais je suis sûre que je fais quelques erreurs quand j’écris des textes francophones. But how do I need to put that on my resume?

Momenteel staat er ‘zeer goed’ bij het begrijpen van Engels en Frans, en ‘goed’ bij het spreken en schrijven van die talen. Maar vergeleken met anderen vind ik mijn gesproken kennis beter dan goed. Maar om hier nu ‘zeer goed’ of ‘uitstekend’ te zetten… dat vind ik wat overdreven.

Ik heb een taalgevoel, no doubt about that, maar teksten in een andere taal zijn keer op keer een hele uitdaging. En eerlijk, hoe kan je nu van een Nederlandstalige copywriter verwachten dat ze zelf haar teksten foutloos naar het Frans vertaalt. Bestaat er dan niet zoiets als taalgevoel? Een Duitse auteur zal zonder twijfel ook moeite hebben met even leuke zinnen te maken in het Nederlands, ook al is ie tweetalig.

Anyway, zij vragen, ik draai.  Daarom zit ik nu achter mijn computer, woordenboek in de aanslag, en vertalen maar die motivatiebrief. En die foutjes dat er misschien in zullen staan, zijn een bewijs dat ik zélf moeite heb gedaan om die brief te schrijven. And that ‘s what counts, doesn’t it?

C.